Kompleksowe rozwiązanie oparte na pompie ciepła i kolektory słoneczne oraz panele fotowoltaiczne proponuje Bank Ochrony Środowiska. Według szacunków BOŚ dla 140- metrowego domu koszt zestawu, który podgrzeje wodę, zapewni ogrzewanie i energię elektryczną, to w sumie około 290 złotych miesięcznie. Kwota ta to głównie koszt raty kredytu finansującego BOŚ EKOsystem. Dla porównania przy zakupie pieca na olej opałowy kwota będzie ponad trzy razy wyższa. Za instalację na gaz ziemny wraz z kosztami ogrzewania zapłacimy prawie dwukrotnie więcej. W przypadku pieca na ekogroszek miesięczne koszty wyniosą ponad 400 złotych. – W nowoczesnym budownictwie koszty ogrzewania węglem i pompą ciepła są w zasadzie porównywalne, natomiast komfortu, jaki daje takie nowoczesne rozwiązanie, porównać się nie da – dodaje Zgorzelski.

Źródło: http://www.se.pl/wydarzenia/ciekawostki/tanio-i-ekologicznie_390266.html

Zanim zlecimy wykonanie instalacji c.o., powinniśmy zastanowić się nad rodzajem, rozmieszczeniem oraz sposobem podłączenia grzejników. Jest to ważne nie tylko ze względu na funkcjonowanie centralnego ogrzewania, ale także na estetykę samego podłączenia. Decydując się na kompletny system grzewczy – od kotła do grzejnika – oferowany przez jednego producenta, będziemy mieli pewność, że wszystkie urządzenia będą ze sobą odpowiednio współpracowały.

Jaki grzejnik wybrać do domu?
Przeciętny inwestor przy wyborze grzejników zwraca uwagę przede wszystkim na ich wygląd i jednocześnie chce, by miały moc wystarczającą do ogrzania pomieszczenia w każdych warunkach. Wygląd i moc to oczywiście bardzo ważne cechy, ale grzejniki c.o. różnią się też materiałem, z którego są wykonane, pojemnością wodną i konstrukcją, która ma wpływ na sposób przekazywania ciepła. To również trzeba brać pod uwagę, dokonując wyboru. Współczesne grzejniki są najczęściej robione ze stali, ale można także kupić aluminiowe i żeliwne.

Grzejniki stalowe
Grzejniki stalowe swoją popularność zawdzięczają dużej różnorodności wymiarów. Wśród nich najpopularniejsze są grzejniki płytowe. Sprawdzają się one szczególnie w stytuacji, gdy zależy nam na zwiększeniu mocy grzejnika przy zachowaniu jego niewielkich wymiarów – wówczas wystarczy, że wybierzemy grzejnik o większej liczbie płyt. Ma to szczególne znaczenie, gdy na ścianie nie mamy miejsca, aby powiesić większy grzejnik. Mimo coraz lepszych zabezpieczeń antykorozyjnych grzejniki stalowe są wrażliwe na jakość wody w instalacji. Trwałość grzejników stalowych zmniejsza się, gdy do instalacji dostaje się tlen. Dlatego lepiej nie stosować ich w instalacjach systemu otwartego (z kotłem na paliwo stałe), bo ze względu na ciągły kontakt wody z powietrzem tlenu jest w niej zawsze dużo. Jeśli instalacja jest zamknięta, powinna być wykonana z rur z barierą antydyfuzyjną, czyli odpornych na przenikanie tlenu z powietrza przez ich ścianki.

Grzejniki żeliwne
W starych instalacjach najczęściej stosowane były grzejniki członowe żeliwne. Choć nie wszystkim się podobają, mają wiele zalet. Najważniejszą jest duża odporność na korozję – ich trwałość wynosi kilkadziesiąt lat, niezależnie od jakości wody. Grzejniki żeliwne charakteryzują się dużą bezwładnością cieplną. Grube żeliwne ścianki grzejnika wprawdzie długo się nagrzewają, ale też wolno stygną. Utrudnia to, niestety, szybkie zmiany temperatury grzejnika, za to korzystnie wpływa na pracę kotła – jego palnik rzadziej się uruchamia, a po uruchomieniu pracuje przez dłuższy czas. Dzięki temu wolniej się zużywa i pracuje ekonomicznie. Duża bezwładność grzejników żeliwnych jest zaletą także w przypadku kotłów na paliwa stałe – grzejniki pozostają ciepłe jeszcze przez dłuższy czas od wygaśnięcia ognia.

Grzejniki aluminiowe
Mniejszą popularnością niż grzejniki stalowe cieszą się grzejniki aluminiowe. Podobnie jak żeliwne, mają z reguły budowę członową. Grzejniki aluminiowe są lekkie i mają niewielką bezwładność cieplną, więc lepiej niż żeliwne współpracują z nowoczesnymi kotłami na paliwa płynne, wyposażonymi w automatyczną regulację temperatury.

Źródło: http://muratordom.pl/instalacje/grzejniki/grzejniki-jak-wybrac-grzejniki-do-domu,33_4800.html

Instalacja grzewcza w dzisiejszych czasach musi spełniać wysokie wymagania – ma efektywnie dostarczać ciepło do wszystkich pomieszczeń, a wchodzące w jej skład nowoczesne urządzenia: m.in. pompa ciepła, kocioł kondensacyjny, kolektory słoneczne oraz regulatory pogodowe, muszą pracować wydajnie i oszczędnie. Nie bez znaczenia jest także wpływ ich pracy na środowisko naturalne. We współczesnym ogrzewaniu domu nie ma więc miejsca na paliwa, których spalanie powoduje dużą emisję CO2 do atmosfery. Możliwości wykorzystania energii pochodzącej z natury oraz nowoczesne podejście do znanych już paliw przyczyniły się do powstania urządzeń grzewczych zdolnych do ich skutecznego wykorzystywania – nie tylko pracują one wydajnie, ale także praktycznie nie wymagają obsługi.

Ogrzewanie na miarę naszych czasów – nowoczesne źródła ciepła

Synonimem współczesności są domy ogrzewane czystą energią czerpaną z natury, a dokładniej mówiąc – z powietrza, wody, gruntu oraz promieniowania słonecznego. Jest to energia odnawialna, czyli taka, której stałe używanie nie powoduje deficytu, gdyż jej zasoby odnawiają się w krótkim czasie. Na korzyść wyboru takich źródeł energii przemawia to, że za ich zużycie na razie nie trzeba płacić.

Ogrzewanie domu ciepłem pochodzącym z natury wiąże się z kosztem zakupu odpowiedniego urządzenia grzewczego, czyli pompy ciepła, wykonaniem instalacji oraz kosztem stosunkowo niewielkiego zużycia energii elektrycznej niezbędnej do napędzania sprężarki urządzenia. Przetwarzanie energii gruntu, powietrza czy wody na ciepło, którym będą ogrzewane pomieszczenia, nie powoduje produkcji dymu, popiołu ani innych substancji szkodliwych dla środowiska. Wpisuje się więc w nowe ekologiczne trendy i wymagania stawiane urządzeniom grzewczym XXI wieku. Taki sposób ogrzewania domu nie wymaga też regularnego dokładania paliwa.

Zakup pompy ciepła i wykonanie instalacji niezbędnych do jej prawidłowej pracy to dla przeciętnego inwestora spory wydatek. Ograniczone finanse nie oznaczają jednak konieczności rezygnacji z zalet, jakie oferują nowoczesne urządzenia grzewcze. Paliwem, które również nie wymaga regularnego uzupełniania, a przy tym jego spalanie nie emituje do atmosfery dużych ilości substancji zanieczyszczających środowisko, jest gaz ziemny. Biorąc pod uwagę komfort, wśród tradycyjnych paliw nie ma on sobie równych.

W przeciwieństwie do droższego gazu płynnego i oleju gaz ziemny nie narzuca ograniczeń w postaci konieczności wygospodarowania bezpiecznego miejsca, w którym będzie mógł stanąć zbiornik na paliwo mieszczący jego zapas na cały sezon grzewczy. Dostarczany jest bowiem gazociągiem bezpośrednio do domu. Aby jednak móc korzystać z gazu ziemnego, trzeba wybudować przyłącze. Nie zawsze jest to możliwe.

Źródło: http://muratordom.pl/instalacje/ogrzewanie-domu/nowoczesne-ogrzewanie-domu-ekologiczne-pompy-ciepla-oszczedne-kotly-kondensacyjne-kolektory,222_9453.html

Bez korozji
Najważniejszą cechą, której nie mają rury z tworzyw sztucznych, jest to, że przez ścianki rur miedzianych nie przenika do wody tlen. To on odpowiada za korozję grzejników. Dodatkowy dopływ tlenu jest szczególnie niekorzystny w instalacjach ogrzewania podłogowego, bo powoduje pojawienie się szlamu w wodzie (czynniku grzewczym). W ten sposób może dojść do zatkania instalacji i wyłączenia cyrkulacji czynnika grzewczego w pętli grzewczej.

Zgodnie z normą
Rury miedziane wykonane są zgodnie z normą europejska EN-1057. Nawet jeśli pochodzą od różnych producentów mają taki sam skład chemiczny i wymiary. Rury różnych producentów mogą być bez problemu łączone ze sobą.

Błędy instalacyjne
Niewłaściwa praca instalacji grzewczych może wynikać z błędów popełnionych przez projektanta oraz wykonawcę, a nie z właściwości samej miedzi. Ci pierwsi, często nie znają się na sztuce projektowania i wykonania. Podstawowym błędem, który nagminnie popełniają instalatorzy jest niegratowanie rury po odcięciu (przecinakiem krążkowym lub innym narzędziem), a przed połączeniu ze złączką. Pominięcie tej czynności powoduje zmniejszenie przekroju rury i może być przyczyną osadzania się kamienia, który dodatkowo zmniejszy średnicę przepływu. Instalatorzy muszą pamiętać o tym, że rury miedziane można łączyć z betonem, tylko wtedy, gdy są zaizolowane specjalną otuliną z pianki poliuretanowej. W sprzedaży są rury z fabrycznie wykonaną warstwą ochronną.

Wysoka cena
Projektanci i instalatorzy są zgodni: cena miedzi jest za wysoka, szczególnie w porównaniu do ceny materiałów z tworzyw sztucznych. Cena wykonania instalacji z rur z tworzywa niskiej jakości (PCV), które łączy się ze złączką klejem jest dużo niższa od wykonanej z miedzi, ale jakość i żywotność takiej instalacji jest dużo gorsza. Rury z tworzywa sztucznego dobrej jakości wykonane z wysokiej jakości polietylenu usieciowanego (PEX) także są tańsze od rur miedzianych. Trzeba jednak pamiętać, że instalacja składa się także ze złączek, które w tego typu instalacjach są dużo droższe niż stosowane miedziane złączki do lutowania kapilarnego. Koszt instalacji z tworzywa zwiększają ponadto dodatkowe elementy, które należy zastosować do kompensacji rozszerzalności liniowej instalacji wskutek różnicy temperatury.

Długi okres eksploatacji
Instalacje ogrzewcze z miedzi charakteryzują się dużą trwałością i długim okresem eksploatacji. Średni okres pracy instalacji, który gwarantują producenci, to min. 50 lat.

Źródło: http://www.e-instalacje.pl/a/9371,miedz-w-instalacjach-centralnego-ogrzewania

Sprawa wprowadzenia zakazu jest bardzo kontrowersyjna. Część osób chwali pomysł ze względu na możliwą poprawę czystości
powietrza – węgiel jest bowiem bardzo nieekologicznym źródłem ciepła. Na drugim biegunie słychać opinie, że taka ustawa
zniszczy polskie górnictwo węgla, a ludzi nie będzie stać na instalację systemów gazowych czy elektrycznych.

Postanowiliśmy przyjrzeć się kosztom ogrzewania domu różnymi źródłami energii. W tym celu dla potrzeb zestawienia
przyjmujemy, że chcemy ogrzewać wolno stojący, docieplony dom w starym budownictwie o powierzchni 120 m2, ogrzewany do
tej pory węglem. Interesuje nas jedynie ogrzanie budynku (z analizy wyłączamy ogrzewanie wody). Chcemy obliczyć roczny
koszt ogrzewania konkretnym surowcem oraz koszty instalacji grzewczej.

Węgiel niekoniecznie najtańszym sposobem ogrzewania

Koszt ogrzewania paliwami stałymi jest wciąż niższy niż paliwami płynnymi. Węgiel jest powszechnie uznawany za najtańszy
sposób ogrzewania domu. Powodem tego jest nie tylko koszt surowca, ale też koszt instalacji. Roczny koszt ogrzewania
węglem kamiennym (nawet jeśli używamy droższego ekogroszku) dla 120-metrowego domu nie powinien przekroczyć 4 tys. zł.

Piec do spalania paliw stałych można nabyć już za 2,5 tys. zł. Minusem takiego rozwiązania jest konieczność
magazynowania paliwa i dosypywania przez nas węgla do kotła. W takim piecu możemy jednak bez problemu palić też drewnem.
Jeśli chodzi o koszt eksploatacji, węgiel ma mocnego konkurenta, którym jest pompa ciepła. Rozwiązanie to jest
ekologiczne (pobieranie ciepła z gleby, powietrza lub wody gruntowej, które jest potem kondensowane i wykorzystane w
ogrzewaniu) i stosunkowo niedrogie. Koszt ogrzewania pompą ciepła kilkudziesięcioletniego domu wyniesie nas nie więcej
niż 3 tys. zł rocznie, a w przypadku nowych domów może spaść poniżej 2 tys. zł rocznie. Takie rozwiązanie jest w Polsce
niepopularne z powodu kosztów instalacji – za samą pompę zapłacimy ponad 20 tys. zł, a całkowity koszt instalacji może
przekroczyć 50 tys. zł. W związku z tym instalację pompy ciepła można rozpatrywać tak naprawdę tylko przy budowie nowego
domu jednorodzinnego.

Gaz ziemny drogi, ale reszta jeszcze droższa
Pomimo że koszt eksploatacji nie należy do najtańszych,instalację gazową uznaje się za optymalne rozwiązanie ze względu
na kompromis między kosztem paliwa, instalacji oraz wygodą użytkowania. Roczny koszt ogrzewania domu z naszego profilu
powinien wynieść około 6 tys. zł. Koszt instalacji centralnego ogrzewania gazowego (w zależności od jakości i sprawności
pieca) wyniesie nas w granicach 10-12 tys. zł. Należy pamiętać, że jeśli budujemy nowy dom, potrzebne będzie przyłącze
gazowe, które będzie stanowić dodatkowy koszt. Ceny są rożne w zależności od regionu, ale trzeba się liczyć z wydatkiem
ok 1,5 tys. zł za przyłącze o długości do 15 metrów, plus ok. 65 zł za każdy dodatkowy metr.

Jeśli nie chcemy lub nie mamy możliwości instalacji przyłącza, możemy korzystać z gazu płynnego, magazynowanego w butli
stojącej na naszej działce. Koszt instalacji jest podobny jak w poprzednim przypadku, eksploatacja będzie jednak
znacznie droższa – może przekroczyć nawet 10 tys. zł w skali rocznej. Sytuacja przedstawia się podobnie, jeśli chcemy
ogrzewać nasz dom olejem opałowym. Roczny koszt ogrzewania sięga nawet 12,5 tys. zł, a instalacja może być nawet 30%
droższa niż w przypadku gazu płynnego.

Zdecydowanie najdroższe jest ogrzewanie elektryczne. Roczny koszt takiego ogrzewania w domu jednorodzinnym z pewnością
przekroczy 12 tys. zł. Zaletą takiego rozwiązania jest brak konieczności prowadzenia specjalnych instalacji – jedynym
kosztem jest zakup grzejników. Koszty eksploatacji można nieco obniżyć, instalując piec akumulacyjny. Cała inwestycja (z
piecem) powinna kosztować około 5 tys. zł.

Skazani na węgiel
W ogólnym rozrachunku węgiel, choć najmniej ekologiczny, jest najtańszym surowcem służącym do ogrzewania. Tak czy
inaczej Polska węglem stoi, a wprowadzenie takiego zakazu z pewnością będzie trudne i spotka się ze społecznym
sprzeciwem. Zmniejszenie zanieczyszczenia powietrza nie będzie w tym sporze wystarczającym argumentem.

Sytuacja ekonomiczna naszego kraju i jego obywateli zwyczajnie nie pozwoli na wdrożenie tak drastycznej zmiany. Koszty
przejścia na ekologiczne źródła ciepła dla wielu gospodarstw domowych będą po prostu za wysokie. Niektórzy politycy
proponowali dopłaty do wymiany instalacji grzewczych – chyba żaden nie zastanowił się, jak wpłynie to na stan finansów
publicznych, szczególnie w sytuacji rosnącego zadłużenia państwa. Nawet jeśli stanie się tak, że nowe instalacje (weźmy
pod uwagę najtańsze instalacje gazowe, bo do dopłatach do pomp ciepła nie ma co marzyć) faktycznie będą dofinansowywane
ze środków publicznych, wzrost kosztów ogrzewania po przejściu na gaz ziemny będzie poważnym ciosem dla wielu rodzin.

Poza tym, jeśli weźmiemy pod uwagę, że dużo osób ogrzewających domy węglem, pracuje w sektorze wydobycia czy dystrybucji
tego surowca (patrz Górny Śląsk), nasi rządzący poza pieniędzmi na instalacje gazowe dla obywateli, powinni część
funduszy publicznych od razu zarezerwować na zasiłki dla bezrobotnych (ich liczba zwiększy się, bo zdaniem górniczych
związków zawodowych odbiorcy indywidualni stanowią 25% rynku węgla w Polsce) i ciepłe koce dla byłych górników, bo na
gaz stać ich nie będzie.

Na wprowadzeniu zakazu stracą obywatele, budżety państwa i gmin, kopalnie i dystrybutorzy węgla. Zyskać może matka
natura oraz zagraniczni producenci pieców gazowych. I oczywiście Gazprom

Źródło: http://www.bankier.pl/wiadomosc/Ogrzewanie-domu-co-zamiast-wegla-2971942.html