Pojemność zasobnika powinna być tak dobrana, aby dostarczył on w krótkim czasie wymaganą ilości ciepłej wody wszystkim domownikom. Najprościej jest ustalić ją na podstawie jednoczesnego zużycia wody przez największe punkty poboru, czyli na przykład wannę i prysznic. Po zsumowaniu obu wartości, porównujemy ten wynik z wydajnością zasobnika. Jest ona określana jako wydajność początkowa (chwilowa) i podawana w litrach na 10 minut.

Z wężownicą Przez spiralną rurę płynie gorąca woda z kotła i od jej rozgrzanych ścianek ogrzewa się woda znajdująca się w zbiorniku. Następnie wraca ona do kotła, który ponownie ją ogrzewa. Cykl powtarza się aż do czasu, kiedy woda w całej objętości zasobnika osiągnie wymaganą temperaturę. Przepływająca przez wężownicę woda podlega silnemu zawirowaniu, przez co skutecznie przekazuje ciepło do wody w zbiorniku. Dzięki temu można w pełni wykorzystać moc kotła. Minusem tego rozwiązania jest stosunkowo długi czas oczekiwania na ciepłą wodę po całkowitym wyczerpaniu jej z podgrzewacza (około 20-40 minut w zależności od pojemności zbiornika i mocy kotła).

Warstwowy Podgrzewanie wody odbywa się w wymienniku płytowym, który znajduje się na zewnątrz zasobnika. Dodatkowa pompa obiegowa pobiera zimną wodę z dołu zasobnika i przetłacza ją przez wymiennik ciepła, w którym zostaje podgrzana do zadanej temperatury. Dzięki temu już po kilku minutach możemy skorzystać z ciepłej wody – umyć ręce czy wziąć prysznic. Nie musimy czekać aż nagrzeje się cały zasobnik (woda pobierana jest od góry), jak to ma miejsce w modelach z wężownicą. Niestety, zasobniki warstwowe są od nich droższe i bardziej narażone na osadzanie się kamienia, gdyż woda w wymienniku płytowym przepływa przez dość wąskie kanaliki.

Płaszczowy Składa się z dwóch zbiorników umieszczonych jeden w drugim. Woda grzewcza z kotła krąży w większym zbiorniku (zewnętrznym), oddając ciepło wodzie w zbiorniku wewnętrznym (z niego pobierana jest woda do mycia). Dzięki takiej konstrukcji woda w zasobniku nagrzewana jest równomiernie, choć dłużej niż w modelu z wężownicą. Dzieje się tak dlatego, że ten sposób wymiany ciepła jest mniej efektywny. Zasobnik ten polecany jest szczególnie do współpracy z kotłami na paliwa stałe. W urządzeniu tym bowiem, przepływ wody z kotła do zbiornika może odbywać się grawitacyjnie, bez montażu dodatkowej pompy.

Źródło:http://ladnydom.pl/budowa/1,106580,9742269,Nowoczesne_zasobniki_na_wode_do_kotlow_grzewczych.htm

Przed zakupem bojlera należy mieć na uwadze ilość osób, które z bojlera będą korzystały. Dla jednej osoby przy codziennej kąpieli i myciu naczyń w zupełności wystarczy 40 litrów wody. Dla dwóch osób może wystarczyć 60 litrów. Analogicznie dla czterech osób w założeniu, iż każda będzie musiała się wykąpać codziennie wieczorem należy zaplanować minimum 100 litrów ciepłej wody.

Ekonomicznym rozwiązaniem będzie zastosowanie jak najmniejszej pojemności bojlera, przystosowanej do planowanego użytkowania i ilości osób korzystających z ciepłej wody. Za mała ilość litrów spowoduje szybsze wyczerpywanie się ciepłej wody co w efekcie spowoduje jej niedobór. W takim przypadku przy wieczornej kąpieli ciepłej wody może po prostu zabraknąć. Przy dużym zbiorniku woda jest niewykorzystana, a zastosowana grzałka większej mocy musi ogrzać więcej litrów co odbija się na kosztach energii elektrycznej.

Mając dobrany optymalnie bojler (zalecamy dla 3 osób max 80 litrów, 1500W) pozostaje jeszcze problem jego prawidłowego ustawienia i użytkowania. Wiadomo, że każdy bojler musi pobrać pewną energię elektryczną, aby zamienić ją w energię cieplną. Drugim ważnym parametrem zbiornika w bojlerze jest jego przenikalność cieplna. Nawet najlepszy bojler w przypadku wyłączenia zasilania będzie tracił energię cieplną. Taniej będzie utrzymać daną temperaturę za pomocą ustawionego termostatu niż uruchamiać zasilanie okresowo, np. 2 godziny przed planowaną kąpielą. Bojler podłączony 24h / dobę będzie uruchamiał się w zależności od potrzeby na 10-15 min co pewien czas, aby zniwelować utratę energii cieplnej.

Pozostaje jeszcze kwestia ekonomicznego ustawienia termostatu. Im wyższa zadana temperatura, tym potencjał cieplny ogrzanej wody, a zewnętrzną temperaturą jest większy, a co za tym idzie większe straty cieplne i w efekcie energetyczne. Co prawda większa temperatura wody starcza na dłużej, gdyż mniej jej potrzeba przy mieszaniu z zimną wodą, aby uzyskać odpowiednią temperaturę do użytku, lecz oszczędność jest pozorna. Zimna woda wpada do gorącego bojlera podczas użytkowania ciepłej wody powoduje szybkie schładzanie wody użytkowej obniżając ją znacznie od temperatury zadanej. W efekcie potrzebujemy znacznej energii elektrycznej w celu wyrównania temperatury wody do zadanego poziomu np. 60 stopni.

Znacznie lepszym rozwiązaniem będzie ustawienie temperatury zadanej jak najniższej np. 35-38 stopni, aby po jej wyczerpaniu szybko i skutecznie nagrzać wodę do temperatury zadanej. Różnica potencjału jest niewielka, a zatem strata również nie jest tak gwałtowna. Niższa temperatura zadana skutkuje zmniejszeniem czasu nagrzewania zbiornika, a zatem zmniejsza koszty zużycia energii elektrycznej. W tym wariancie temperatura wody może być na takim poziomie, aby nie mieszać jej z wodą zimną np. do kąpieli. Należy zwrócić uwagę, aby raz na tydzień podnosić temperaturę w bojlerze do 60 stopni, aby zabić bakterię legionella, po czym możemy znów zmiejszyć temperaturę zadaną. W czasie np. kąpieli dobrze, aby bojler w takim przypadku pracował i podnosił temperaturę wyrównując bilans wyjściowej wody ciepłej z wejściową w tym samym czasie wodą zimną. Tak użytkowany i ustawiony bojler będzie oszczędną metodą na podgrzanie ciepłej wody.

Źródło: http://altao.pl/artykuly/bojler-elektryczny-najbardziej-ekonomiczne-ustawienie-i-ogrzanie-wody.htm

Kocioł jednofunkcyjny plus zasobnik – to najczęściej stosowane rozwiązanie w domach jednorodzinnych do zaopatrzenia w ciepłą wodę użytkową. Jest ono najwygodniejsze – ciepła woda dostępna jest niemal od razu (przy zastosowaniu cyrkulacji), można z niej korzystać z kilku punktów poboru jednocześnie, niezależnie od ich odległości od kotła i zasobnika, bez spadków ciśnienia i temperatury.

Budowa zasobnika

Zasobnik ciepłej wody to zbiornik ze stali w kształcie walca lub prostopadłościanu, zaizolowany zazwyczaj pianką poliuretanową (bezfreonową) ograniczającą straty ciepła. Powierzchnia zbiornika, zarówno wewnętrzna, jak i zewnętrzna, pokryta jest emalią ceramiczną (jedna lub dwie warstwy) zabezpieczającą przed korozją. Dodatkowym zabezpieczeniem przed korozją, a także osadzaniem się kamienia jest anoda magnezowa lub anoda aktywna, tytanowa. Dostępne są także zasobniki z nierdzewnej stali szlachetnej (wysokostopowej) – nie wymagają stosowania anody ochronnej.

Wewnątrz zbiornika, w dolnej jego części, znajduje się wężownica – rura zwinięta w spiralę. Pełni ona funkcję wymiennika ciepła – przekazuje ciepło z kotła wodzie zmagazynowanej w zbiorniku, ogrzewając ją.

W instalacjach grzewczych współpracujących z kolektorami słonecznymi stosuje się zasobniki wyposażone w dwie wężownice (dolna i górna). Są to biwalentne pojemnościowe podgrzewacze c.w.u. W podgrzewaczach tych ciepło z kolektorów słonecznych przekazywane jest wodzie przez dolną wężownicę (solarną). Górna wężownica (kotłów) zaś zapewnia dogrzewanie wody przez kocioł. Do pracy z pompami ciepła przeznaczone są zasobniki z jedną, ale bardziej rozbudowaną wężownicą (2 razy większą niż w standardowych podgrzewaczach). Zwiększona powierzchnia wężownicy umożliwia efektywne podgrzewanie wody użytkowej przy niskich parametrach czynnika grzewczego – dla pomp ciepła temperatura zasilania wynosi zazwyczaj 55/65ºC. Większość zasobnikowych podgrzewaczy jest wyposażona w króciec do podłączenia cyrkulacji, umożliwiającej użytkownikowi natychmiastowy dostęp do ciepłej wody.

Pojemność

Pojemność zasobnika dobiera się odpowiednio do zapotrzebowania na ciepłą wodę. Bierze się pod uwagę liczbę użytkowników, ilość punktów poboru wody, a także przyzwyczajenia i upodobania domowników – czy chętniej korzystają z prysznica czy też z kąpieli w wannie. Ogólnie przyjmuje się, że dla 3-4-osobowej rodziny wystarczają zasobniki o pojemności 120-150 litrów.

Ustawienie zbiornika

Miejsce ustawienia zasobnika powinno umożliwiać odpowiednie poprowadzenie instalacji wodnej, zarówno przewodów rozprowadzających wodę do poszczególnych punktów poboru, jak i doprowadzających wodę grzewczą. Wybierając miejsce na bojler trzeba też wziąć pod uwagę jego ciężar po napełnieniu wodą. Zasobnik o pojemności 120 l waży ok. 183 kg, o pojemności 150 l – 230 kg, a o pojemności 200 l – prawie 300 kg. Zasobnik ustawia się jak najbliżej kotła, aby uniknąć zbędnych strat ciepła – obok kotła stojącego i pod kotłem wiszącym. Dostępne są także modele zasobników, które przeznaczone są do montażu w poziomie.

Konserwacja zasobnika

Zewnętrzne części zbiornika raz na jakiś czas powinno się przetrzeć wilgotną ścierką z dodatkiem delikatnego środka czyszczącego. Nie wolno używać środków do szorowania i rozpuszczalników.
Po roku eksploatacji powinno się sprawdzić stan zużycia magnezowej anody ochronnej. Taką kontrolę warto przeprowadzać co roku i jeśli to konieczne wymienić anodę na nową. Raz w roku także powinno się sprawdzić szczelność wszystkich połączeń w instalacji. Dobrze jest również wyczyścić wnętrze zbiornika. W tym celu najpierw spuszcza się wodę ze zbiornika, a następnie przepłukuje się go wodą (przez otwór rewizyjny), usuwając ewentualne osady. Trzeba pamiętać, że w zbiorniku przechowywana jest woda użytkowa, a więc jego czyszczenie powinno się odbywać z zachowaniem zasad higieny. W czasie eksploatacji zasobnika dobrze jest przeprowadzać tzw. dezynfekcję termiczną, polegającą na podgrzewaniu wody (przez co najmniej godzinę) do temperatury powyżej 60ºC (na ten czas trzeba wyłączyć pompę cyrkulacyjną).

Źródło: http://www.e-instalacje.pl/a/4140,zasobniki-cieplej-wody