Kompleksowe rozwiązanie oparte na pompie ciepła i kolektory słoneczne oraz panele fotowoltaiczne proponuje Bank Ochrony Środowiska. Według szacunków BOŚ dla 140- metrowego domu koszt zestawu, który podgrzeje wodę, zapewni ogrzewanie i energię elektryczną, to w sumie około 290 złotych miesięcznie. Kwota ta to głównie koszt raty kredytu finansującego BOŚ EKOsystem. Dla porównania przy zakupie pieca na olej opałowy kwota będzie ponad trzy razy wyższa. Za instalację na gaz ziemny wraz z kosztami ogrzewania zapłacimy prawie dwukrotnie więcej. W przypadku pieca na ekogroszek miesięczne koszty wyniosą ponad 400 złotych. – W nowoczesnym budownictwie koszty ogrzewania węglem i pompą ciepła są w zasadzie porównywalne, natomiast komfortu, jaki daje takie nowoczesne rozwiązanie, porównać się nie da – dodaje Zgorzelski.

Źródło: http://www.se.pl/wydarzenia/ciekawostki/tanio-i-ekologicznie_390266.html

Zanim zlecimy wykonanie instalacji c.o., powinniśmy zastanowić się nad rodzajem, rozmieszczeniem oraz sposobem podłączenia grzejników. Jest to ważne nie tylko ze względu na funkcjonowanie centralnego ogrzewania, ale także na estetykę samego podłączenia. Decydując się na kompletny system grzewczy – od kotła do grzejnika – oferowany przez jednego producenta, będziemy mieli pewność, że wszystkie urządzenia będą ze sobą odpowiednio współpracowały.

Jaki grzejnik wybrać do domu?
Przeciętny inwestor przy wyborze grzejników zwraca uwagę przede wszystkim na ich wygląd i jednocześnie chce, by miały moc wystarczającą do ogrzania pomieszczenia w każdych warunkach. Wygląd i moc to oczywiście bardzo ważne cechy, ale grzejniki c.o. różnią się też materiałem, z którego są wykonane, pojemnością wodną i konstrukcją, która ma wpływ na sposób przekazywania ciepła. To również trzeba brać pod uwagę, dokonując wyboru. Współczesne grzejniki są najczęściej robione ze stali, ale można także kupić aluminiowe i żeliwne.

Grzejniki stalowe
Grzejniki stalowe swoją popularność zawdzięczają dużej różnorodności wymiarów. Wśród nich najpopularniejsze są grzejniki płytowe. Sprawdzają się one szczególnie w stytuacji, gdy zależy nam na zwiększeniu mocy grzejnika przy zachowaniu jego niewielkich wymiarów – wówczas wystarczy, że wybierzemy grzejnik o większej liczbie płyt. Ma to szczególne znaczenie, gdy na ścianie nie mamy miejsca, aby powiesić większy grzejnik. Mimo coraz lepszych zabezpieczeń antykorozyjnych grzejniki stalowe są wrażliwe na jakość wody w instalacji. Trwałość grzejników stalowych zmniejsza się, gdy do instalacji dostaje się tlen. Dlatego lepiej nie stosować ich w instalacjach systemu otwartego (z kotłem na paliwo stałe), bo ze względu na ciągły kontakt wody z powietrzem tlenu jest w niej zawsze dużo. Jeśli instalacja jest zamknięta, powinna być wykonana z rur z barierą antydyfuzyjną, czyli odpornych na przenikanie tlenu z powietrza przez ich ścianki.

Grzejniki żeliwne
W starych instalacjach najczęściej stosowane były grzejniki członowe żeliwne. Choć nie wszystkim się podobają, mają wiele zalet. Najważniejszą jest duża odporność na korozję – ich trwałość wynosi kilkadziesiąt lat, niezależnie od jakości wody. Grzejniki żeliwne charakteryzują się dużą bezwładnością cieplną. Grube żeliwne ścianki grzejnika wprawdzie długo się nagrzewają, ale też wolno stygną. Utrudnia to, niestety, szybkie zmiany temperatury grzejnika, za to korzystnie wpływa na pracę kotła – jego palnik rzadziej się uruchamia, a po uruchomieniu pracuje przez dłuższy czas. Dzięki temu wolniej się zużywa i pracuje ekonomicznie. Duża bezwładność grzejników żeliwnych jest zaletą także w przypadku kotłów na paliwa stałe – grzejniki pozostają ciepłe jeszcze przez dłuższy czas od wygaśnięcia ognia.

Grzejniki aluminiowe
Mniejszą popularnością niż grzejniki stalowe cieszą się grzejniki aluminiowe. Podobnie jak żeliwne, mają z reguły budowę członową. Grzejniki aluminiowe są lekkie i mają niewielką bezwładność cieplną, więc lepiej niż żeliwne współpracują z nowoczesnymi kotłami na paliwa płynne, wyposażonymi w automatyczną regulację temperatury.

Źródło: http://muratordom.pl/instalacje/grzejniki/grzejniki-jak-wybrac-grzejniki-do-domu,33_4800.html

Instalacja grzewcza w dzisiejszych czasach musi spełniać wysokie wymagania – ma efektywnie dostarczać ciepło do wszystkich pomieszczeń, a wchodzące w jej skład nowoczesne urządzenia: m.in. pompa ciepła, kocioł kondensacyjny, kolektory słoneczne oraz regulatory pogodowe, muszą pracować wydajnie i oszczędnie. Nie bez znaczenia jest także wpływ ich pracy na środowisko naturalne. We współczesnym ogrzewaniu domu nie ma więc miejsca na paliwa, których spalanie powoduje dużą emisję CO2 do atmosfery. Możliwości wykorzystania energii pochodzącej z natury oraz nowoczesne podejście do znanych już paliw przyczyniły się do powstania urządzeń grzewczych zdolnych do ich skutecznego wykorzystywania – nie tylko pracują one wydajnie, ale także praktycznie nie wymagają obsługi.

Ogrzewanie na miarę naszych czasów – nowoczesne źródła ciepła

Synonimem współczesności są domy ogrzewane czystą energią czerpaną z natury, a dokładniej mówiąc – z powietrza, wody, gruntu oraz promieniowania słonecznego. Jest to energia odnawialna, czyli taka, której stałe używanie nie powoduje deficytu, gdyż jej zasoby odnawiają się w krótkim czasie. Na korzyść wyboru takich źródeł energii przemawia to, że za ich zużycie na razie nie trzeba płacić.

Ogrzewanie domu ciepłem pochodzącym z natury wiąże się z kosztem zakupu odpowiedniego urządzenia grzewczego, czyli pompy ciepła, wykonaniem instalacji oraz kosztem stosunkowo niewielkiego zużycia energii elektrycznej niezbędnej do napędzania sprężarki urządzenia. Przetwarzanie energii gruntu, powietrza czy wody na ciepło, którym będą ogrzewane pomieszczenia, nie powoduje produkcji dymu, popiołu ani innych substancji szkodliwych dla środowiska. Wpisuje się więc w nowe ekologiczne trendy i wymagania stawiane urządzeniom grzewczym XXI wieku. Taki sposób ogrzewania domu nie wymaga też regularnego dokładania paliwa.

Zakup pompy ciepła i wykonanie instalacji niezbędnych do jej prawidłowej pracy to dla przeciętnego inwestora spory wydatek. Ograniczone finanse nie oznaczają jednak konieczności rezygnacji z zalet, jakie oferują nowoczesne urządzenia grzewcze. Paliwem, które również nie wymaga regularnego uzupełniania, a przy tym jego spalanie nie emituje do atmosfery dużych ilości substancji zanieczyszczających środowisko, jest gaz ziemny. Biorąc pod uwagę komfort, wśród tradycyjnych paliw nie ma on sobie równych.

W przeciwieństwie do droższego gazu płynnego i oleju gaz ziemny nie narzuca ograniczeń w postaci konieczności wygospodarowania bezpiecznego miejsca, w którym będzie mógł stanąć zbiornik na paliwo mieszczący jego zapas na cały sezon grzewczy. Dostarczany jest bowiem gazociągiem bezpośrednio do domu. Aby jednak móc korzystać z gazu ziemnego, trzeba wybudować przyłącze. Nie zawsze jest to możliwe.

Źródło: http://muratordom.pl/instalacje/ogrzewanie-domu/nowoczesne-ogrzewanie-domu-ekologiczne-pompy-ciepla-oszczedne-kotly-kondensacyjne-kolektory,222_9453.html

Eksploatacja kotła na paliwo stałe jest tania, jeśli jest on dopasowany do wybranego paliwa. Producenci określają, jakie paliwo jest podstawowe dla danego kotła i takie właśnie należy stosować do pełnego wykorzystania jego mocy. Jeśli bowiem użyjemy tańszego zamiennika, może to spowodować obniżenie sprawności urządzenia.

Jeśli chcemy kupić kocioł na paliwo stałe, to zastanówmy się, na ile ważny jest dla nas komfort obsługi kotła, jak często chcemy dokładać opał – czy nie będzie dla nas uciążliwością dokładanie codziennie, czy może wolimy raz na tydzień? Wybierając kocioł, warto sprawdzić, jaką pojemność ma jego komora zasypowa. Powinna być na tyle duża, żeby jednorazowy załadunek paliwa wystarczył przynajmniej na osiem godzin pracy. Weźmy także pod uwagę, czy ważna jest dla nas możliwość sterowania jego pracą.

Warto wiedzieć, że kotły na paliwa stałe są bardzo zróżnicowane. Są takie, do których trzeba dosypywać paliwo kilka razy na dobę i nie mają one regulacji intensywności spalania. Są też kotły z automatyką oraz podajnikiem paliwa – a więc prawie bezobsługowe. Pamiętajmy jednak, że im nowocześniejszy kocioł i im mniej paliwa zużywa, tym niestety jest droższy.

Kupując kocioł, zwracamy uwagę także na sprawność spalania. Warto wiedzieć, że w praktyce ważniejsza jest sprawność eksploatacyjna, a nie nominalna, czyli teoretyczna, która jest podawana przez producenta. Eksploatacyjna sprawność spalania – zależnie od budowy i wyposażenia kotła w urządzenia sterujące – wynosi 50–70%.

Spada ona jednak wraz ze wzrostem zanieczyszczenia wewnętrznych elementów wymiennika ciepła, ponieważ warstwa sadzy znacznie ogranicza wymianę ciepła. Dobierając moc kotła do swoich potrzeb, powinniśmy to uwzględnić, ponieważ przewymiarowany kocioł pracuje w instalacji z niższą niż optymalna temperaturą. Z tego powodu wewnątrz instalacji szybciej się osadzają zanieczyszczenia.

Źródło: http://www.budujemydom.pl/kotly-i-podgrzewacze/464-nowoczesne-kotly-na-paliwa-stale

Pojemność zasobnika powinna być tak dobrana, aby dostarczył on w krótkim czasie wymaganą ilości ciepłej wody wszystkim domownikom. Najprościej jest ustalić ją na podstawie jednoczesnego zużycia wody przez największe punkty poboru, czyli na przykład wannę i prysznic. Po zsumowaniu obu wartości, porównujemy ten wynik z wydajnością zasobnika. Jest ona określana jako wydajność początkowa (chwilowa) i podawana w litrach na 10 minut.

Z wężownicą Przez spiralną rurę płynie gorąca woda z kotła i od jej rozgrzanych ścianek ogrzewa się woda znajdująca się w zbiorniku. Następnie wraca ona do kotła, który ponownie ją ogrzewa. Cykl powtarza się aż do czasu, kiedy woda w całej objętości zasobnika osiągnie wymaganą temperaturę. Przepływająca przez wężownicę woda podlega silnemu zawirowaniu, przez co skutecznie przekazuje ciepło do wody w zbiorniku. Dzięki temu można w pełni wykorzystać moc kotła. Minusem tego rozwiązania jest stosunkowo długi czas oczekiwania na ciepłą wodę po całkowitym wyczerpaniu jej z podgrzewacza (około 20-40 minut w zależności od pojemności zbiornika i mocy kotła).

Warstwowy Podgrzewanie wody odbywa się w wymienniku płytowym, który znajduje się na zewnątrz zasobnika. Dodatkowa pompa obiegowa pobiera zimną wodę z dołu zasobnika i przetłacza ją przez wymiennik ciepła, w którym zostaje podgrzana do zadanej temperatury. Dzięki temu już po kilku minutach możemy skorzystać z ciepłej wody – umyć ręce czy wziąć prysznic. Nie musimy czekać aż nagrzeje się cały zasobnik (woda pobierana jest od góry), jak to ma miejsce w modelach z wężownicą. Niestety, zasobniki warstwowe są od nich droższe i bardziej narażone na osadzanie się kamienia, gdyż woda w wymienniku płytowym przepływa przez dość wąskie kanaliki.

Płaszczowy Składa się z dwóch zbiorników umieszczonych jeden w drugim. Woda grzewcza z kotła krąży w większym zbiorniku (zewnętrznym), oddając ciepło wodzie w zbiorniku wewnętrznym (z niego pobierana jest woda do mycia). Dzięki takiej konstrukcji woda w zasobniku nagrzewana jest równomiernie, choć dłużej niż w modelu z wężownicą. Dzieje się tak dlatego, że ten sposób wymiany ciepła jest mniej efektywny. Zasobnik ten polecany jest szczególnie do współpracy z kotłami na paliwa stałe. W urządzeniu tym bowiem, przepływ wody z kotła do zbiornika może odbywać się grawitacyjnie, bez montażu dodatkowej pompy.

Źródło:http://ladnydom.pl/budowa/1,106580,9742269,Nowoczesne_zasobniki_na_wode_do_kotlow_grzewczych.htm

Bez korozji
Najważniejszą cechą, której nie mają rury z tworzyw sztucznych, jest to, że przez ścianki rur miedzianych nie przenika do wody tlen. To on odpowiada za korozję grzejników. Dodatkowy dopływ tlenu jest szczególnie niekorzystny w instalacjach ogrzewania podłogowego, bo powoduje pojawienie się szlamu w wodzie (czynniku grzewczym). W ten sposób może dojść do zatkania instalacji i wyłączenia cyrkulacji czynnika grzewczego w pętli grzewczej.

Zgodnie z normą
Rury miedziane wykonane są zgodnie z normą europejska EN-1057. Nawet jeśli pochodzą od różnych producentów mają taki sam skład chemiczny i wymiary. Rury różnych producentów mogą być bez problemu łączone ze sobą.

Błędy instalacyjne
Niewłaściwa praca instalacji grzewczych może wynikać z błędów popełnionych przez projektanta oraz wykonawcę, a nie z właściwości samej miedzi. Ci pierwsi, często nie znają się na sztuce projektowania i wykonania. Podstawowym błędem, który nagminnie popełniają instalatorzy jest niegratowanie rury po odcięciu (przecinakiem krążkowym lub innym narzędziem), a przed połączeniu ze złączką. Pominięcie tej czynności powoduje zmniejszenie przekroju rury i może być przyczyną osadzania się kamienia, który dodatkowo zmniejszy średnicę przepływu. Instalatorzy muszą pamiętać o tym, że rury miedziane można łączyć z betonem, tylko wtedy, gdy są zaizolowane specjalną otuliną z pianki poliuretanowej. W sprzedaży są rury z fabrycznie wykonaną warstwą ochronną.

Wysoka cena
Projektanci i instalatorzy są zgodni: cena miedzi jest za wysoka, szczególnie w porównaniu do ceny materiałów z tworzyw sztucznych. Cena wykonania instalacji z rur z tworzywa niskiej jakości (PCV), które łączy się ze złączką klejem jest dużo niższa od wykonanej z miedzi, ale jakość i żywotność takiej instalacji jest dużo gorsza. Rury z tworzywa sztucznego dobrej jakości wykonane z wysokiej jakości polietylenu usieciowanego (PEX) także są tańsze od rur miedzianych. Trzeba jednak pamiętać, że instalacja składa się także ze złączek, które w tego typu instalacjach są dużo droższe niż stosowane miedziane złączki do lutowania kapilarnego. Koszt instalacji z tworzywa zwiększają ponadto dodatkowe elementy, które należy zastosować do kompensacji rozszerzalności liniowej instalacji wskutek różnicy temperatury.

Długi okres eksploatacji
Instalacje ogrzewcze z miedzi charakteryzują się dużą trwałością i długim okresem eksploatacji. Średni okres pracy instalacji, który gwarantują producenci, to min. 50 lat.

Źródło: http://www.e-instalacje.pl/a/9371,miedz-w-instalacjach-centralnego-ogrzewania

Wartość opałowa węgla kamiennego może się wahać od 17 do 34 MJ/kg (do celów grzewczych nie stosuje się węgla o wartości opałowej poniżej 21 MJ/kg), a więc z tej samej ilości węgla bardzo dobrej jakości można uzyskać nawet dwa razy więcej ciepła niż z węgla gorszego. Warto zatem sprawdzić przed zakupem, za co mamy zapłacić.

Typ, sortyment i klasa węgla Ile kosztuje ogrzewanie węglem?Dla łatwiejszej oceny jakości węgla wprowadzono podział na typy, sortymenty, klasy i gatunki.

Typ węgla jest ustalany m.in. na podstawie zawartości części lotnych, zdolności spiekania i ciepła spalania. Do kotłów w domach jednorodzinnych stosuje się węgiel typu od 31 do 33. Sortyment oznacza wielkość ziaren. Do małych kotłów używa się sortymentów: grubego – o wielkości ziaren powyżej 25 mm (kęsy, kostka, orzech), średniego – o ziarnach od 8 do 31,5 mm (groszek) – i miału. Klasa węgla informuje o jego wartości opałowej i zawartości popiołu. Oznacza się ją dwiema cyframi, np. 25/7 – pierwsza to najniższa wartość opałowa w MJ/kg, druga – najwyższa  zawartość popiołu w procentach.

Na podstawie sortymentu i klasy można jeszcze określić gatunek węgla. Im niższa klasa i mniejsze uziarnienie, tym gorszy gatunek węgla.

Ekogroszek – paliwo kwalifikowane Do kotłów z automatycznymi podajnikami paliwa stosuje się tak zwane paliwo  kwalifikowane – węgiel kamienny, którego ziarna mają wielkość od 50 do 25 mm, zawierają mniej niż 1% siarki i nie więcej niż 10% popiołu. Popularnie nazywa się je ekogroszkiem.

Ceny węgla luzem, o wartości opałowej 29 MJ/kg, w styczniu 2011 roku wynosiły ok. 610 zł/t za sortyment kostka, ok. 590 zł za sortment orzech, 560 zł/t za sortyment groszek. Węgiel pakowany w torby po 25 kg był mniej więcej o 200 zł/t droższy.

Ile kosztuje ogrzewanie węglem? Rodzaj kotła i gatunek węgla mają znaczenie? Orientacyjna cena ciepła uzyskanego w wyniku spalania węgla kamiennego dobrej jakości w nowoczesnym piecu węglowym to około 0,02 zł/MJ, czyli 0,08 zł/kWh (przy założeniu, że sprawność kotła wynosi 80%, wartość opałowa paliwa 29 MJ/kg, a jego cena 610 zł/t).

Jeśli węgiel będzie gorszej jakości i będzie spalany w nienowoczesnym kotle, to koszt wytworzonego ciepła wyniesie
około 0,03 zł/MJ, czyli 0,11 zł/kWh (przy założeniu, że sprawność kotła wynosi 60%, wartość opałowa paliwa 25 MJ/kg, a jego cena 590 zł/t).

Ogrzewanie węglem typu ekogroszek kupowanym w workach po 25 kg kosztuje około 0,04 zł/MJ, czyli 0,13 zł/kWh (przy założeniu, że sprawność kotła wynosi 70%, wartość opałowa paliwa 28 MJ/kg, a jego cena 800 zł/t).

Źródło: http://muratordom.pl/instalacje/ogrzewanie-paliwami-stalymi/koszty-ogrzewania-domu-weglem-praktycznewyliczenie,28_7102.html

Większość inwestorów nie ma takiego dylematu, bo z dala od miast rozbudowa sieci gazowej jest nieopłacalna, więc właściwie nie ma tam możliwości korzystania z gazu ziemnego. W tej sytuacji można rozważać zakup kotła na pelety (granulat wytwarzany z odpadów drzewnych). To paliwo łatwiejsze w transporcie, magazynowaniu i użyciu niż węgiel czy zwykłe drewno opałowe. Pelety spala się w kotłach ze specjalnymi palnikami i automatycznymi podajnikami paliwa. Są one droższe od tych na węgiel co najmniej o kilka tysięcy złotych (są i takie, które kosztują znacznie powyżej 20 tys. zł), ale za to w pełni zautomatyzowane. Mają elektryczne zapalarki paliwa, systemy gaszenia płomienia i przepustnice powietrza sterowane automatycznie. Z peletów powstaje niewiele popiołu, więc kocioł nie wymaga częstego czyszczenia, a odpowiednio duży zasobnik paliwa może sprawić, że nie trzeba go uzupełniać przez wiele dni. Korzystanie z kotła na pelety może być więc niemal tak wygodne jak z kotła na paliwo płynne.

Powietrzna pompa ciepła – czy się opłaca?

Kolejnym urządzeniem, którego zakup warto rozważyć, jeśli chce się mieć ogrzewanie wygodne i niedrogie, jest powietrzna pompa ciepła . Podobnie jak pompa gruntowa dostarcza ona ciepło pobierane z otoczenia, tyle że zakumulowane w powietrzu. Jej efektywność jest mniejsza niż pompy czerpiącej ciepło z gruntu, dlatego ogrzewanie nią jest droższe. Za to jej instalacja nie wiąże się z wykonywaniem kłopotliwej instalacji poza budynkiem, więc jest prostsza i tańsza. Jednak to nie znaczy, że jest tania – zwykle za urządzenie dobrej klasy trzeba zapłacić 30-35 tys. zł. W domu energooszczędnym ten wydatek może być mniejszy. W przypadku pomp ciepła cena zmienia się niemal wprost proporcjonalnie do mocy. Gdy do ogrzewania domu wystarczy 5-6 kW, to za takie urządzenie płaci się niewiele więcej niż za kotłownię z kotłem na węgiel czy gaz. Oszczędza się na kominie, którego pompa nie potrzebuje, zyskuje się także miejsce w domu, bo powietrzną pompę ciepła można zainstalować na zewnątrz. Nie trzeba też magazynować paliwa (węgla, drewna, peletów) i płacić za przeglądy komina oraz kotła.?

Kotły na gaz płynny i olej opałowy – czy warto w nie inwestować?

Ogrzewanie kotłami na gaz płynny (propan) i olej opałowy jest wyraźnie droższe niż opisanymi wcześniej urządzeniami i można powiedzieć, że szukający sposobów na oszczędzanie nie powinni ich brać pod uwagę. Są wygodne w obsłudze, ale ta wygoda sporo kosztuje. W dużych domach, w których do ogrzewania potrzeba znacznej ilości energii, trudno znaleźć dla nich rozsądną alternatywę poza kłopotliwymi kotłami na paliwa stałe. Jednak w budynkach energooszczędnych sytuacja wygląda inaczej, bo im mniej energii potrzeba do ogrzewania, tym większy udział w całkowitych, rozłożonych na wiele lat wydatkach ma koszt inwestycji, a mniejszy – opłaty za energię.

Źródło: http://muratordom.pl/instalacje/ogrzewanie-domu/jaki-sposob-ogrzewania-domu-wybrac-aby-zaoszczedzic,222_12056.html

Wymiennik ciepła

Zużycie paliwa w kotle – niezależnie czy będzie to gaz, olej, węgiel, drewno bądź pelety – zależy w głównie od czystości wymiennika ciepła.

Ma on za zadanie przekazać ciepło ze spalin wodzie grzejnej krążącej w instalacji centralnego ogrzewania. Im więcej tego ciepła przeniknie, tym kocioł osiąga wyższą sprawność. Zużywa więc mniej paliwa, a my płacimy niższe rachunki za ogrzewanie.

Jeśli zatem zaniedbamy regularnego czyszczenia wymiennika, to osady z sadzy i pyłu będą działać jak izolator. Wówczas spaliny zamiast oddać ciepło do wody grzejnej, odpływają nieschłodzone do komina. Zdaniem fachowców wynikające z tego powodu straty energii cieplnej mogą sięgać nawet 15%.

Palnik

We wszystkich rodzajach kotłów grzewczych podczas pierwszego uruchomienia, a później w trakcie każdego przeglądu, serwisant reguluje ustawienia palnika. Aby proces spalania przebiegał właściwie, musi być zapewniony odpowiedni skład mieszanki paliwa z powietrzem. Przykładowo, gdy tlenu będzie zbyt mało, palnik oraz wymiennik ciepła dość szybko pokryją się grubą warstwą osadów i sadzy.

Uwaga! W przeciwieństwie do gazu ziemnego, którego skład jest z reguły stabilny, parametry oleju opałowego oraz węgla (ekogroszku) czy pelet mogą być nieco inne w zależności od producenta. Dlatego po każdej dostawie paliwa konieczne będzie ponowne wyregulowanie palnika.

Zabezpieczenia

W kotłach gazowych chronią one przed przegrzaniem się urządzenia, niekontrolowanym wylotem spalin do pomieszczenia, zablokowaniem pompy obiegowej, zamarznięciem instalacji lub nadmiernym wzrostem w niej ciśnienia oraz nieszczelnością instalacji doprowadzającej gaz do palnika.

Kotły na paliwa stałe z automatycznym podawaniem węgla (ekogroszku) lub pelet mają dodatkowo wbudowane zabezpieczenie przed cofnięciem żaru z paleniska do zasobnika paliwa. Ponadto, jeśli chcemy zamontować kotły na węgiel lub drewno w instalacji z zamkniętym naczyniem wzbiorczym, należy je wyposażyć w układ schładzający. Zapobiegnie on zagotowaniu się wody w urządzeniu i jego uszkodzeniu.

Źródło: http://ladnydom.pl/budowa/1,106579,14913867,Serwis_kotla_grzewczego___najwazniejsze_elementy_podlegajace.html

Sprawa wprowadzenia zakazu jest bardzo kontrowersyjna. Część osób chwali pomysł ze względu na możliwą poprawę czystości
powietrza – węgiel jest bowiem bardzo nieekologicznym źródłem ciepła. Na drugim biegunie słychać opinie, że taka ustawa
zniszczy polskie górnictwo węgla, a ludzi nie będzie stać na instalację systemów gazowych czy elektrycznych.

Postanowiliśmy przyjrzeć się kosztom ogrzewania domu różnymi źródłami energii. W tym celu dla potrzeb zestawienia
przyjmujemy, że chcemy ogrzewać wolno stojący, docieplony dom w starym budownictwie o powierzchni 120 m2, ogrzewany do
tej pory węglem. Interesuje nas jedynie ogrzanie budynku (z analizy wyłączamy ogrzewanie wody). Chcemy obliczyć roczny
koszt ogrzewania konkretnym surowcem oraz koszty instalacji grzewczej.

Węgiel niekoniecznie najtańszym sposobem ogrzewania

Koszt ogrzewania paliwami stałymi jest wciąż niższy niż paliwami płynnymi. Węgiel jest powszechnie uznawany za najtańszy
sposób ogrzewania domu. Powodem tego jest nie tylko koszt surowca, ale też koszt instalacji. Roczny koszt ogrzewania
węglem kamiennym (nawet jeśli używamy droższego ekogroszku) dla 120-metrowego domu nie powinien przekroczyć 4 tys. zł.

Piec do spalania paliw stałych można nabyć już za 2,5 tys. zł. Minusem takiego rozwiązania jest konieczność
magazynowania paliwa i dosypywania przez nas węgla do kotła. W takim piecu możemy jednak bez problemu palić też drewnem.
Jeśli chodzi o koszt eksploatacji, węgiel ma mocnego konkurenta, którym jest pompa ciepła. Rozwiązanie to jest
ekologiczne (pobieranie ciepła z gleby, powietrza lub wody gruntowej, które jest potem kondensowane i wykorzystane w
ogrzewaniu) i stosunkowo niedrogie. Koszt ogrzewania pompą ciepła kilkudziesięcioletniego domu wyniesie nas nie więcej
niż 3 tys. zł rocznie, a w przypadku nowych domów może spaść poniżej 2 tys. zł rocznie. Takie rozwiązanie jest w Polsce
niepopularne z powodu kosztów instalacji – za samą pompę zapłacimy ponad 20 tys. zł, a całkowity koszt instalacji może
przekroczyć 50 tys. zł. W związku z tym instalację pompy ciepła można rozpatrywać tak naprawdę tylko przy budowie nowego
domu jednorodzinnego.

Gaz ziemny drogi, ale reszta jeszcze droższa
Pomimo że koszt eksploatacji nie należy do najtańszych,instalację gazową uznaje się za optymalne rozwiązanie ze względu
na kompromis między kosztem paliwa, instalacji oraz wygodą użytkowania. Roczny koszt ogrzewania domu z naszego profilu
powinien wynieść około 6 tys. zł. Koszt instalacji centralnego ogrzewania gazowego (w zależności od jakości i sprawności
pieca) wyniesie nas w granicach 10-12 tys. zł. Należy pamiętać, że jeśli budujemy nowy dom, potrzebne będzie przyłącze
gazowe, które będzie stanowić dodatkowy koszt. Ceny są rożne w zależności od regionu, ale trzeba się liczyć z wydatkiem
ok 1,5 tys. zł za przyłącze o długości do 15 metrów, plus ok. 65 zł za każdy dodatkowy metr.

Jeśli nie chcemy lub nie mamy możliwości instalacji przyłącza, możemy korzystać z gazu płynnego, magazynowanego w butli
stojącej na naszej działce. Koszt instalacji jest podobny jak w poprzednim przypadku, eksploatacja będzie jednak
znacznie droższa – może przekroczyć nawet 10 tys. zł w skali rocznej. Sytuacja przedstawia się podobnie, jeśli chcemy
ogrzewać nasz dom olejem opałowym. Roczny koszt ogrzewania sięga nawet 12,5 tys. zł, a instalacja może być nawet 30%
droższa niż w przypadku gazu płynnego.

Zdecydowanie najdroższe jest ogrzewanie elektryczne. Roczny koszt takiego ogrzewania w domu jednorodzinnym z pewnością
przekroczy 12 tys. zł. Zaletą takiego rozwiązania jest brak konieczności prowadzenia specjalnych instalacji – jedynym
kosztem jest zakup grzejników. Koszty eksploatacji można nieco obniżyć, instalując piec akumulacyjny. Cała inwestycja (z
piecem) powinna kosztować około 5 tys. zł.

Skazani na węgiel
W ogólnym rozrachunku węgiel, choć najmniej ekologiczny, jest najtańszym surowcem służącym do ogrzewania. Tak czy
inaczej Polska węglem stoi, a wprowadzenie takiego zakazu z pewnością będzie trudne i spotka się ze społecznym
sprzeciwem. Zmniejszenie zanieczyszczenia powietrza nie będzie w tym sporze wystarczającym argumentem.

Sytuacja ekonomiczna naszego kraju i jego obywateli zwyczajnie nie pozwoli na wdrożenie tak drastycznej zmiany. Koszty
przejścia na ekologiczne źródła ciepła dla wielu gospodarstw domowych będą po prostu za wysokie. Niektórzy politycy
proponowali dopłaty do wymiany instalacji grzewczych – chyba żaden nie zastanowił się, jak wpłynie to na stan finansów
publicznych, szczególnie w sytuacji rosnącego zadłużenia państwa. Nawet jeśli stanie się tak, że nowe instalacje (weźmy
pod uwagę najtańsze instalacje gazowe, bo do dopłatach do pomp ciepła nie ma co marzyć) faktycznie będą dofinansowywane
ze środków publicznych, wzrost kosztów ogrzewania po przejściu na gaz ziemny będzie poważnym ciosem dla wielu rodzin.

Poza tym, jeśli weźmiemy pod uwagę, że dużo osób ogrzewających domy węglem, pracuje w sektorze wydobycia czy dystrybucji
tego surowca (patrz Górny Śląsk), nasi rządzący poza pieniędzmi na instalacje gazowe dla obywateli, powinni część
funduszy publicznych od razu zarezerwować na zasiłki dla bezrobotnych (ich liczba zwiększy się, bo zdaniem górniczych
związków zawodowych odbiorcy indywidualni stanowią 25% rynku węgla w Polsce) i ciepłe koce dla byłych górników, bo na
gaz stać ich nie będzie.

Na wprowadzeniu zakazu stracą obywatele, budżety państwa i gmin, kopalnie i dystrybutorzy węgla. Zyskać może matka
natura oraz zagraniczni producenci pieców gazowych. I oczywiście Gazprom

Źródło: http://www.bankier.pl/wiadomosc/Ogrzewanie-domu-co-zamiast-wegla-2971942.html