Pojemność zasobnika powinna być tak dobrana, aby dostarczył on w krótkim czasie wymaganą ilości ciepłej wody wszystkim domownikom. Najprościej jest ustalić ją na podstawie jednoczesnego zużycia wody przez największe punkty poboru, czyli na przykład wannę i prysznic. Po zsumowaniu obu wartości, porównujemy ten wynik z wydajnością zasobnika. Jest ona określana jako wydajność początkowa (chwilowa) i podawana w litrach na 10 minut.

Z wężownicą Przez spiralną rurę płynie gorąca woda z kotła i od jej rozgrzanych ścianek ogrzewa się woda znajdująca się w zbiorniku. Następnie wraca ona do kotła, który ponownie ją ogrzewa. Cykl powtarza się aż do czasu, kiedy woda w całej objętości zasobnika osiągnie wymaganą temperaturę. Przepływająca przez wężownicę woda podlega silnemu zawirowaniu, przez co skutecznie przekazuje ciepło do wody w zbiorniku. Dzięki temu można w pełni wykorzystać moc kotła. Minusem tego rozwiązania jest stosunkowo długi czas oczekiwania na ciepłą wodę po całkowitym wyczerpaniu jej z podgrzewacza (około 20-40 minut w zależności od pojemności zbiornika i mocy kotła).

Warstwowy Podgrzewanie wody odbywa się w wymienniku płytowym, który znajduje się na zewnątrz zasobnika. Dodatkowa pompa obiegowa pobiera zimną wodę z dołu zasobnika i przetłacza ją przez wymiennik ciepła, w którym zostaje podgrzana do zadanej temperatury. Dzięki temu już po kilku minutach możemy skorzystać z ciepłej wody – umyć ręce czy wziąć prysznic. Nie musimy czekać aż nagrzeje się cały zasobnik (woda pobierana jest od góry), jak to ma miejsce w modelach z wężownicą. Niestety, zasobniki warstwowe są od nich droższe i bardziej narażone na osadzanie się kamienia, gdyż woda w wymienniku płytowym przepływa przez dość wąskie kanaliki.

Płaszczowy Składa się z dwóch zbiorników umieszczonych jeden w drugim. Woda grzewcza z kotła krąży w większym zbiorniku (zewnętrznym), oddając ciepło wodzie w zbiorniku wewnętrznym (z niego pobierana jest woda do mycia). Dzięki takiej konstrukcji woda w zasobniku nagrzewana jest równomiernie, choć dłużej niż w modelu z wężownicą. Dzieje się tak dlatego, że ten sposób wymiany ciepła jest mniej efektywny. Zasobnik ten polecany jest szczególnie do współpracy z kotłami na paliwa stałe. W urządzeniu tym bowiem, przepływ wody z kotła do zbiornika może odbywać się grawitacyjnie, bez montażu dodatkowej pompy.

Źródło:http://ladnydom.pl/budowa/1,106580,9742269,Nowoczesne_zasobniki_na_wode_do_kotlow_grzewczych.htm

Przed zakupem bojlera należy mieć na uwadze ilość osób, które z bojlera będą korzystały. Dla jednej osoby przy codziennej kąpieli i myciu naczyń w zupełności wystarczy 40 litrów wody. Dla dwóch osób może wystarczyć 60 litrów. Analogicznie dla czterech osób w założeniu, iż każda będzie musiała się wykąpać codziennie wieczorem należy zaplanować minimum 100 litrów ciepłej wody.

Ekonomicznym rozwiązaniem będzie zastosowanie jak najmniejszej pojemności bojlera, przystosowanej do planowanego użytkowania i ilości osób korzystających z ciepłej wody. Za mała ilość litrów spowoduje szybsze wyczerpywanie się ciepłej wody co w efekcie spowoduje jej niedobór. W takim przypadku przy wieczornej kąpieli ciepłej wody może po prostu zabraknąć. Przy dużym zbiorniku woda jest niewykorzystana, a zastosowana grzałka większej mocy musi ogrzać więcej litrów co odbija się na kosztach energii elektrycznej.

Mając dobrany optymalnie bojler (zalecamy dla 3 osób max 80 litrów, 1500W) pozostaje jeszcze problem jego prawidłowego ustawienia i użytkowania. Wiadomo, że każdy bojler musi pobrać pewną energię elektryczną, aby zamienić ją w energię cieplną. Drugim ważnym parametrem zbiornika w bojlerze jest jego przenikalność cieplna. Nawet najlepszy bojler w przypadku wyłączenia zasilania będzie tracił energię cieplną. Taniej będzie utrzymać daną temperaturę za pomocą ustawionego termostatu niż uruchamiać zasilanie okresowo, np. 2 godziny przed planowaną kąpielą. Bojler podłączony 24h / dobę będzie uruchamiał się w zależności od potrzeby na 10-15 min co pewien czas, aby zniwelować utratę energii cieplnej.

Pozostaje jeszcze kwestia ekonomicznego ustawienia termostatu. Im wyższa zadana temperatura, tym potencjał cieplny ogrzanej wody, a zewnętrzną temperaturą jest większy, a co za tym idzie większe straty cieplne i w efekcie energetyczne. Co prawda większa temperatura wody starcza na dłużej, gdyż mniej jej potrzeba przy mieszaniu z zimną wodą, aby uzyskać odpowiednią temperaturę do użytku, lecz oszczędność jest pozorna. Zimna woda wpada do gorącego bojlera podczas użytkowania ciepłej wody powoduje szybkie schładzanie wody użytkowej obniżając ją znacznie od temperatury zadanej. W efekcie potrzebujemy znacznej energii elektrycznej w celu wyrównania temperatury wody do zadanego poziomu np. 60 stopni.

Znacznie lepszym rozwiązaniem będzie ustawienie temperatury zadanej jak najniższej np. 35-38 stopni, aby po jej wyczerpaniu szybko i skutecznie nagrzać wodę do temperatury zadanej. Różnica potencjału jest niewielka, a zatem strata również nie jest tak gwałtowna. Niższa temperatura zadana skutkuje zmniejszeniem czasu nagrzewania zbiornika, a zatem zmniejsza koszty zużycia energii elektrycznej. W tym wariancie temperatura wody może być na takim poziomie, aby nie mieszać jej z wodą zimną np. do kąpieli. Należy zwrócić uwagę, aby raz na tydzień podnosić temperaturę w bojlerze do 60 stopni, aby zabić bakterię legionella, po czym możemy znów zmiejszyć temperaturę zadaną. W czasie np. kąpieli dobrze, aby bojler w takim przypadku pracował i podnosił temperaturę wyrównując bilans wyjściowej wody ciepłej z wejściową w tym samym czasie wodą zimną. Tak użytkowany i ustawiony bojler będzie oszczędną metodą na podgrzanie ciepłej wody.

Źródło: http://altao.pl/artykuly/bojler-elektryczny-najbardziej-ekonomiczne-ustawienie-i-ogrzanie-wody.htm

Najważniejszymi zaletami podgrzewaczy przepływowych są: niewielkie gabaryty, dzięki czemu można je łatwo podłączyć blisko miejsca poboru wody oraz automatyczne załączanie tylko w momencie odkręcenia kranu – są energooszczędne. Nie występują tu straty związane z przechowywaniem ciepłej wody w zbiorniku oraz jej przepływem w długich odcinkach rur. Jako urządzenia elektryczne mają przewagę nad gazowymi – nie wymagają budowy specjalnych przyłączy gazowych (instalacja elektryczna jest w każdym domu), nie wymagają odpowiednio wentylowanych pomieszczeń ani budowy komina. Ich eksploatacja jest bezpieczna, nie grozi wybuchem ani zaczadzeniem.

Najbardziej popularne są podgrzewacze umywalkowe, najczęściej wyposażone w baterię i wieszane bezpośrednio nad umywalką. Są to modele EPS Twisetr i EPJ Optimus. W domkach letniskowych i na campingach często stosuje się podgrzewacze prysznicowe EPJ.P Primus i EPA Opus. Posiadają one tzw. stopień ochrony IP25, czyli ich obudowy są tak uszczelnione aby można je było montować bezpośrednio w kabinach prysznicowych. Z kolei podgrzewacze EPO Amicus najczęściej znajdują zastosowanie w kuchni. Są małe, dzięki czemu można je łatwo schować w szafce pod zlewozmywakiem a jednocześnie przy mocy na poziomie 6kW pozwalają uzyskać strumień wody umożliwiający pozmywanie niedużej ilości naczyń.

Opisane powyżej podgrzewacze umożliwiające korzystanie raczej z jednego kranu i generalnie zasilane są napięciem 230V. Chcąc uzyskać większe ilości ciepłej wody w kilku kranach należy zastosować urządzenia trójfazowe, zasilane napięciem 400V. Tu dostępne są modele PPH2 hydraulic i KDH Luxus oraz bardziej zaawansowane technologicznie modele ze sterowaniem elektronicznym PPE2 electronic LCD, KDE Bonus, PPVE Focus electronic i EPP Maximus. Każdy z wymienionych podgrzewaczy trójfazowych wymagałby osobnego omówienia. Na potrzeby tego artykułu należy tylko podkreślić, że wybór podgrzewacza ze sterowaniem elektronicznym daje dwie najważniejsze zalety: oszczędność energii i zdecydowanie większy komfort użytkowania. Więcej informacji na temat zalet podgrzewaczy elektronicznych znajdą Państwo w artykule Jaki podgrzewacz wybrać: hydrauliczny czy elektroniczny? Warto też wspomnieć o doborze mocy – do kąpieli pod prysznicem wystarcza moc 12kW, do napełniania wanny należy już zastosować moce od 18kW w górę.

Elektryczne ogrzewacze pojemnościowe

OSV SlimOpisane powyżej podgrzewacze przepływowe przy wszystkich swoich zaletach mają pewną niedogodność – posiadają stosunkowo dużą moc a co za tym idzie wymagają odpowiedniej instalacji elektrycznej. Często niestety jest to bariera techniczna trudna do przejścia, wtedy do wyboru są ogrzewacze pojemnościowe.

Moce grzałek w ogrzewaczach pojemnościowych umożliwiają ich podłączenie do zwykłych gniazdek elektrycznych. Najważniejszym kryterium doboru urządzenia jest jego pojemność. Do umywalki, czy zlewozmywaka można zastosować ogrzewacz POC Luna inox o pojemności 5 litrów. Większe ilości ciepłej wody można uzyskać z ogrzewaczy OSV Slim o pojemnościach od 20 do 80 litrów.

Wymienniki i zasobniki ciepłej wody

Powyżej zostały opisane urządzenia, które bezpośrednio ogrzewają wodę. Jednak dysponując dowolnym kotłem centralnego ogrzewania można użyć go do tego celu. W takiej sytuacji instaluje się zasobnik lub wymiennik c.w.u. Zasobnik służy do gromadzenia i przechowywania ciepłej wody ogrzanej np. przez wymiennik płytowy. Natomiast wymiennik c.w.u. jest wyposażony w wężownicę, poprzez którą następuje wymiana ciepła pochodzącego z kotła c.o. i podgrzewanie wody. piramida bordo 512Stosowanie zasobników i wymienników c.w.u. ma szczególne uzasadnienie w rozległych instalacjach, gdzie są np. 2 łazienki i dla komfortu użytkowania należy zastosować cyrkulację ciepłej wody.

Do współpracy z kotłami na paliwa stałe (drewno, węgiel) najczęściej stosowane są wymienniki poziome z wężownicą typu WW Termo Hit lub wymienniki z dodatkowym płaszczem wodnym, tzw. dwupłaszczowe typu WP Termo Hit. Tu warto zwrócić uwagę, że wymienniki dwupłaszczowe dzięki znacznie większej powierzchni wymiany ciepła mają większą moc grzewczą. W nowoczesnych instalacjach z kotłami gazowymi czy elektrycznymi stosuje się wymienniki stojące ze spiralną wężownicą typu SW Termo Max. Taka wężownica ma zazwyczaj większą powierzchnię i moc grzewczą niż w wymienniku poziomym a ustawienie pionowe daje znacznie lepszy rozkład temperatury wody w zbiorniku. Dostępne są również wymienniki z dwoma wężownicami typu SB Termo Solar, które umożliwiają oprócz podłączenia kotła c.o. dołączenie dodatkowego źródła ciepła, np. kolektorów słonecznych.

ŹRÓDŁO: http://www.kospel.pl/pl/porady/19-podgrzewacze-wody/107-jak-wybra-najlepszy-sposob-na-ciep-wod.html

Zasadniczo możemy podzielić wymienniki na wymienniki poziome wiszące oraz wymienniki pionowe. W przypadku wymienników pionowych można dokonać kolejnego podziału na stojące i wiszące.

Jeśli chodzi o wymienniki poziome należy je usystematyzować wg rodzaju konstrukcji, rodzaju zabezpieczenia antykorozyjnego oraz materiału zastosowanego do izolacji termicznej.

Można je zatem podzielić na:

– wymienniki na podkowę,
– wymienniki z pojedynczą wężownicą w kształcie litery U,
– wymienniki z podwójną wężownicą,
– wymienniki dwupłaszczowe.

Wymienniki na podkowę są skonstruowane w taki sposób że całą pojemność zasobnika wypełnia woda kotłowa. Dlatego też woda znajdująca się w nich nie nadaje się do spożycia. Tego typu rozwiązania stosowane są zazwyczaj w połączeniu z tzw. piecokuchniami czyli piecami kuchennymi posiadającymi płaszcz wodny. Są jednak wypierane stopniowo z rynku przez nowsze konstrukcje.

Kolejne chronologicznie plasują się zasobniki z wbudowaną pojedynczą wężownica w kształcie litery U. Dzięki takiemu rozwiązaniu wystąpiła możliwość odseparowania wody kotłowej od wody użytkowej. Minusem takiej konstrukcji jest jednak stosunkowo niewielka powierzchnia wymiany ciepła jaką zapewnia wężownica w tym kształcie. Zasobniki o większych pojemnościach wygrzewają się jednak dość długo. W większości z nich można zastosować dodatkowe źródło ciepła w postaci grzałki elektrycznej montowanej w mufkę lub kołnierz znajdujące się na froncie zasobnika.

Pewną innowacją charakteryzują się zasobniki z tzw. podwójna wężownicą. Często pojęcie to jest mylone i określane są tą nazwą zbiorniki wyposażone w dwie niezależne wężownice do których można podłączyć dwa źródła ciepła. W przypadku bojlerów z podwójną wężownicą podłączyć można tylko jeden kocioł lub jeden kominek. Powierzchnia wężownicy jest nieco większa niż w przypadku zasobników z wężownica U lecz znacząco mniejsza w przypadku porównania jej z tą w zasobnikach dwupłaszczowych. Podobnie jak w przypadku dwóch powyższych modeli zasobniki najczęściej mają możliwość podłączenia elektrycznej grzałki dzięki której można użytkować zasobnik poza sezonem grzewczym.

Największa powierzchnią wymiany ciepła mogą poszczycić się zasobniki dwupłaszczowe. W tych rozwiązaniach konstrukcyjnych zewnętrzny płaszcz wypełniony jest wodą kotłową z instalacji c.o. i całą swą powierzchnią ogrzewa płaszcz wewnętrzny wypełniony wodą użytkową. Dobitnie przedstawia to poniższy schematyczny przekrój. Istnieje oczywiście możliwość zastosowania grzałki elektrycznej.

Wszystkie wyżej opisane zasobniki występują w wersjach z dodatkową mufką dzięki której można zastosować tzw. cyrkulację ciepłej wody użytkowej. Takie rozwiązanie eliminuje konieczność odpuszczenia zimnej wody z baterii gdyż ciepła woda krąży w instalacji i dociera do wszystkich odbiorców błyskawicznie.
Ich montaż jest banalnie łatwy a do powieszenia na ścianie która powinna mieć odpowiednia nośność należy zastosować specjalne wsporniki.

Kolejny podział to podział ze względu na zastosowane zabezpieczeni antykorozyjne. Możemy zatem wyszczególnić:

– wymienniki stalowe (ze stali czarnej)
– wymienniki ocynkowane
– wymienniki emaliowane z zamontowaną anoda magnezową
– wymienniki pokryte żywicą
– wymienniki wykonane ze stali nierdzewnej.

Wymienniki stalowe są przeznaczone do produkcji wody użytkowej wykorzystywanej do celów innych niż spożywcze. Tego typu rozwiązania są stosowane coraz rzadziej. Podobnie sytuacja wygląda w przypadku wymienników ocynkowanych.

Obecnie większość rynku przejęły zasobniki c.w.u. zabezpieczone antykorozyjnie za pomocą emalii. Jest to najczęściej emalia ceramiczna wypalana w wysokiej temperaturze. Dodatkowym zabezpieczeniem jest w takich przypadkach zazwyczaj anoda magnezowa którą trzeba regularnie wymieniać. Terminy wymian anod są jasno określone w kartach gwarancyjnych i zazwyczaj wynoszą ok. 12 miesięcy.
Alternatywą dla takiego rozwiązania jest stosowana przez niektórych producentów tzw. żywica – fachowo epidian spożywczy. Zastosowanie takiej powłoki pozwala na wyeliminowanie konieczności stosowania anody magnezowej. Z reguły zasobniki tego typu są droższe od wymienników emaliowanych ale różnica w cenie jest niwelowana jeś w okresie użytkowania bojlera nie trzeba wymieniać anody.
Całkiem niedawno na rynek wprowadzone zostały zasobniki c.w.u. wykonane ze stali nierdzewnej. Ich cena jest co najmniej dwukrotnie wyższa niż zasobników emaliowanych lub tych pokrytych epidianem. Idzie z tym jednak w parze bardzo wysoka jakość wykonania co zawsze jest potwierdzone o wiele dłuższym okresem gwarancji.

Wymienniki c.w.u. można również podzielić ze względu na zastosowaną na nich izolację termiczną na:

– wymienniki nieizolowane,
– wymienniki izolowane piankami polietylenowymi,
– wymienniki izolowane polistyrenem,
– wymienniki izolowane miękkimi gąbkami poliuretanowymi,
– wymienniki izolowane pianką poliuretanową.

Spośród tych wszystkich rodzajów izolacji najlepszymi właściwościami termoizolacyjnymi charakteryzują się wymienniki ocieplone pianką poliuretanową. Dzięki zastosowaniu takiego materiału temperatura wody użytkowej po jej wcześniejszym podgrzaniu utrzymuje się na przyzwoitym poziomie nawet do 24 godzin.

W związku z mnogością rozwiązań konstrukcyjnych na rynku bez problemu znaleźć można zasobnik c.w.u. odpowiadający naszym wymaganiom. W zależności od zastosowanych rozwiązań technologicznych zasobniki charakteryzują się większa lub mniejsza powierzchnią wymiany ciepła a co za tym idzie szybciej lub wolniej wygrzewają wodę użytkową, utrzymują wysoką temperaturę nawet przez kilkanaście godzin a przede wszystkim dzięki zastosowaniu zabezpieczeń antykorozyjnych i materiałów wysokiej jakości mogą służyć potencjalnym użytkownikom grubo ponad 10 lat.

ŹRÓDŁO: http://www.bojlery.pl/webpage/rodzaje-bojlerow-poziomych.html

1) Pojemność zasobnika

Dobierając zasobnik musimy prawidłowo dobrać jego pojemność. Jeżeli jesteśmy posiadaczami domu z dwiema łazienkami to najprostszym sposobem na określenie jaka wielkość zasobnika jest nam potrzebna będzie przeliczenie ilości zużywanej wody przez największe punkty, czyli wannę i prysznic. Można przyjąć, że mała wanna mieści nieco poniżej 100 l, a duża nawet 250 l. Jeśli chodzi o prysznic to podczas dziesięciominutowej kąpieli zużywamy od 70 do 250 l. wody – wszystko zależy od rodzaju zamontowanej baterii. Obliczając pojemność zasobnika wody wystarczy już tylko zsumować obie te wartości. Producenci określają ten parametr techniczny jako wydajność początkową albo chwilową.

2) Sposób podgrzewania wody

Na rynku dostępne są zasobniki w różny sposób podgrzewające wodę. Najbardziej popularne są zbiorniki warstwowe i z wężownicą.

Te drugie tzn. zbiorniki z wężownicą, to urządzenia wyposażone w długą, spiralną rurę, umieszczoną w dolnej części zasobnika ciepłej wody. Podczas podgrzewania zasobnika przez rurę przepływa ciepła woda z kotła, która ogrzewa wodę użytkową. Dodatkowo zbiorniki z wężownicą wyposażone są w anodę magnezową zapobiegającą korozji, króciec spustowy i cyrkulacji ciepłej wody. Prawidłowo dobrany zasobnik oraz dobrze dobrany kocioł to gwarancja szybkiego podgrzewania wody i niskich kosztów eksploatacji.

W zasobnikach warstwowych nie stosuje się wężownicy, są natomiast wyposażone w dodatkowy wymiennik ciepła i niewielką pompę obiegową. W tym urządzeniu zimna woda pobierana jest z dolnej części zasobnika, a następnie przetłaczana przez pompę do wymiennika ciepła, gdzie jest podgrzewana i przekazana do górnej części zasobnika. Wykorzystanie tego typu rozwiązania daje możliwość akumulacji tej samej ilości ciepła w mniejszej objętości wody, np.: zasobnik warstwowy o pojemności 100 l może zastąpić zasobnik z wężownicą o pojemności 150 l. Dlatego też zbiorniki warstwowe są polecane do domów o niewielkiej powierzchni. To jednak nie jedyna zaleta tego typu zbiorników. W jeszcze większym stopniu na rzecz ich wyboru przemawia fakt, iż znacznie skracają czas

Jednak jedną z najważniejszych zalet zasobników warstwowych jest o wiele krótszy czas oczekiwania na ciepłą wodę po całkowitym schłodzeniu zasobnika.

Źródło: http://budujeurzadzam.pl/instalacje/instalacje-wodne/jak-dobrac-zasobnik-cieplej-wody.html

]]> http://elmax-wloszczowa.pl/jak-dobrac-zasobnik-cieplej-wody/feed/ 0